Dziesiąta myśl.

Chciałabym, aby ktoś mnie kochał, był przy mnie, opiekował się mną, podnosił gdy upadnę. Był bez względu na moje humory, był i kochał bo nic więcej do życia mi nie potrzebne. Tylko drugiego człowieka obok, bo ludzie są po to stworzeni. Nie mogą żyć w samotności, bo ich to zabija. Człowiek sam nie jest cały, jest to tylko jego prawa połowa, bo w lewej jest jego serce. Biały nie istnieje bez czarnego jak jeden człowiek bez drugiego. Ludziom jest potrzebna miłość. Nawet jeśli by raniła, nawet jeśli by jej nienawidzili to są stworzeni by kochać.

Dziewiąta myśl.

Powoli zbliża się koniec. Czuję to na plecach, czuję to na ramionach, czuję to w powietrzu, czuję to w sercu. Zbliża się koniec. To nagle to dziwne przeczucie, że sobie nie poradzę. Jednak muszę rozpocząć moją walkę na ringu o tych co kocham. Jeśli mi na nich zależy. Teraz czeka mnie najgorszy czas. Walka o miłość, walka o naukę, walka o uczucia, a przede wszystkim walka o marzenia! Chociaż chciałabym, aby ktoś mi pomógł, chcę czasem krzyczeć o pomoc, Jednak wiem, że to moja walka! Moje życie. I jeśli ja o nie nie zawalczę, to nikt za mnie tego nie zrobi! I teraz nie muszę ćwiczyć mięśni by wygrać, lecz umysł, bo on mną kieruje. Serce oswoić, mięśnie naprężyć, i uwolnić cała swoją moc, którą mam w głowie. Bo myśli i umysł to prawdziwy skarb.

Jeśli chce się być szczęśliwym w życiu trzeba mieć obok kogoś kogo się kocha, trzeba mieć dobrą szkołę. A o to wszystko trzeba non stop walczyć. A gdy już się będzie to miało, po prostu się przytulić i trwać. Życie to ciągła walka o to co się kocha. Więc, jeżeli staniemy w miejscu możemy stracić więcej niż zyskaliśmy.  

Ósma myśl.

Lecz nadzieja cichutko łka, że odmieni się mój los, gdy już nadzieje stracę i łza popłynie mi z oczy mych szklistych. Może on zobaczy tą malutką krople na mym policzku i uszczęśliwi choćby na jeden dzień. Choć ktoś inny może mnie dobić prędzej niż miłość uratować, zazdrość, platoniczne uczucie, Ach to boli. Wątpię czy ktoś zdoła mnie uratować. Jestem coraz słabsza, upadam, chcę krzyknąć lecz nie mogę, oddalam się coraz bardziej od tego świata, od niego. Wciąga mnie otchłań śmierci, może tam będzie mi lepiej?

Siódma myśl.

,,Król Lew''

Rafiki - Co to było? Ta pogoda. Jest trochę dziwna nie sądzisz?

Lew- Tak. Chyba będzie zmiana

Rafiki- Tak i to na dobre.

Lew- Tak. Choć to nie łatwe. Wiem co należy zrobić, lecz powrót oznacza spotkanie z przeszłością. A ja od dawna przed nią uciekam.

Lew- Auu! Coś ty? A to za co?

Rafiki- Nie ma znaczenia to już przeszłość.

Lew- Ale boli nadal.

Rafiki- O tak, przeszłość często boli. Można od niej uciekać lub wyciągnąć z niej jakieś wnioski.

Rafiki- A widzisz? To co teraz robimy?

Lew- Najpierw zabiorę Ci kij.

Rafiki- Nie tylko nie kij. Hej! Dokąd idziesz?

Lew- Wracam tam!

Rafiki- Dobrze idź!