Lecz
nadzieja cichutko łka, że odmieni się mój los, gdy już nadzieje
stracę i łza popłynie mi z oczy mych szklistych. Może on zobaczy
tą malutką krople na mym policzku i uszczęśliwi choćby na jeden
dzień. Choć ktoś inny może mnie dobić prędzej niż miłość
uratować, zazdrość, platoniczne uczucie, Ach to boli. Wątpię czy
ktoś zdoła mnie uratować. Jestem coraz słabsza, upadam, chcę
krzyknąć lecz nie mogę, oddalam się coraz bardziej od tego
świata, od niego. Wciąga mnie otchłań śmierci, może tam będzie
mi lepiej?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz