Jedenasta myśl.

Tam gdzie się wszystko skończyło teraz się zacznie. Historia lubi się powtarzać i często o sobie przypomina. Mimo to, że wszystko idzie do przodu, codziennie robimy nowy rok to historia się powtarza. Może inaczej, może w innym świetle, ale to ona. I warto wierzyć. Jeśli kiedyś coś się popsuło, na pewno się to powtórzy i nadarzy się okazja by naprawić błędy. Depresje i załamania nie są w tym świetle w ogóle możliwe.

A należy patrzeć tak by widzieć piękno tego świata. Nie zamęczać się czymś na co nie mamy wpływu. Wierzyć w cuda i iść do przodu.  

Dziesiąta myśl.

Chciałabym, aby ktoś mnie kochał, był przy mnie, opiekował się mną, podnosił gdy upadnę. Był bez względu na moje humory, był i kochał bo nic więcej do życia mi nie potrzebne. Tylko drugiego człowieka obok, bo ludzie są po to stworzeni. Nie mogą żyć w samotności, bo ich to zabija. Człowiek sam nie jest cały, jest to tylko jego prawa połowa, bo w lewej jest jego serce. Biały nie istnieje bez czarnego jak jeden człowiek bez drugiego. Ludziom jest potrzebna miłość. Nawet jeśli by raniła, nawet jeśli by jej nienawidzili to są stworzeni by kochać.

Dziewiąta myśl.

Powoli zbliża się koniec. Czuję to na plecach, czuję to na ramionach, czuję to w powietrzu, czuję to w sercu. Zbliża się koniec. To nagle to dziwne przeczucie, że sobie nie poradzę. Jednak muszę rozpocząć moją walkę na ringu o tych co kocham. Jeśli mi na nich zależy. Teraz czeka mnie najgorszy czas. Walka o miłość, walka o naukę, walka o uczucia, a przede wszystkim walka o marzenia! Chociaż chciałabym, aby ktoś mi pomógł, chcę czasem krzyczeć o pomoc, Jednak wiem, że to moja walka! Moje życie. I jeśli ja o nie nie zawalczę, to nikt za mnie tego nie zrobi! I teraz nie muszę ćwiczyć mięśni by wygrać, lecz umysł, bo on mną kieruje. Serce oswoić, mięśnie naprężyć, i uwolnić cała swoją moc, którą mam w głowie. Bo myśli i umysł to prawdziwy skarb.

Jeśli chce się być szczęśliwym w życiu trzeba mieć obok kogoś kogo się kocha, trzeba mieć dobrą szkołę. A o to wszystko trzeba non stop walczyć. A gdy już się będzie to miało, po prostu się przytulić i trwać. Życie to ciągła walka o to co się kocha. Więc, jeżeli staniemy w miejscu możemy stracić więcej niż zyskaliśmy.  

Ósma myśl.

Lecz nadzieja cichutko łka, że odmieni się mój los, gdy już nadzieje stracę i łza popłynie mi z oczy mych szklistych. Może on zobaczy tą malutką krople na mym policzku i uszczęśliwi choćby na jeden dzień. Choć ktoś inny może mnie dobić prędzej niż miłość uratować, zazdrość, platoniczne uczucie, Ach to boli. Wątpię czy ktoś zdoła mnie uratować. Jestem coraz słabsza, upadam, chcę krzyknąć lecz nie mogę, oddalam się coraz bardziej od tego świata, od niego. Wciąga mnie otchłań śmierci, może tam będzie mi lepiej?

Siódma myśl.

,,Król Lew''

Rafiki - Co to było? Ta pogoda. Jest trochę dziwna nie sądzisz?

Lew- Tak. Chyba będzie zmiana

Rafiki- Tak i to na dobre.

Lew- Tak. Choć to nie łatwe. Wiem co należy zrobić, lecz powrót oznacza spotkanie z przeszłością. A ja od dawna przed nią uciekam.

Lew- Auu! Coś ty? A to za co?

Rafiki- Nie ma znaczenia to już przeszłość.

Lew- Ale boli nadal.

Rafiki- O tak, przeszłość często boli. Można od niej uciekać lub wyciągnąć z niej jakieś wnioski.

Rafiki- A widzisz? To co teraz robimy?

Lew- Najpierw zabiorę Ci kij.

Rafiki- Nie tylko nie kij. Hej! Dokąd idziesz?

Lew- Wracam tam!

Rafiki- Dobrze idź!  

Szósta myśl.

Często zastanawiam się dlaczego ludzie ranią? Ranienie, czynienie zła. Po co to? To jak domino. Jedna osoba zrani drugą, a potem da druga zrani kolejną przez ból, który czuła kiedy była raniona. I teraz powstaje pytanie. Dlaczego zraniła ta pierwsza? Dla zabawy? Bo po cóż innego? Ludzie mają dobrą zabawę z uczyć. Pobawmy się! Kto pierwszy się zakocha przegrywa. Chyba nie o to chodzi. Nie po to są uczucia by je niszczyć. Wszystko powstaje, bo ma jakiś cel, a przede wszystkim ma cel istnieć.  A uczucia? Bez nich, nie było by tylu wspaniałych rzeczy na świecie. Świat by płoną nie tylko żarem ognia, ale też złością. To bez sensu ranić. W ten sposób tylko popychamy to domino dalej i niszczymy coraz więcej ludzi. Naprawdę tak  trudno usiąść powiedzieć miłe słowa. Zamiast przekleństwa powiedzieć coś słodkiego, jak cukierek. Lepszy jest świat w lukrze niż w lawie złości. Prawda?

Piąta myśl.

http://www.youtube.com/watch?v=FhE-psbvghQ&spfreload=1

Może bycie marzycielką jest głupie, ale jakie piękne jest życie marzycielki. Marzenia są tak piękne. Nie rozumiem czemu ludzie o nich zapominają. Kiedy marzymy jesteśmy z swoim własnym raju, którego nikt nie może nam zabrać. Człowiek, człowiekowi wróg, może zabić bez żadnego współczucia. Może zabrać majątek, może zabrać ukochaną osobę, ale nigdy marzeń, nigdy tego co mamy w środku nie może nam zabrać. Dlatego warto marzyć, aby w tych trudnych chwilach, gdy każdy kawałek naszego serca nie ma siły żyć, będzie w nas takie małe marzenie, które nas uratować, dać pozytywne myśli. Marzenia pozwalają żyć wśród tych ludzi pełnych okrucieństwa, lenistwa. A co ze zwierzętami. Teraz one nam przypominają jak kochać. Jak być wiernym, one dają przykład. Niestety ludzie niszczą tych co mają w sobie odrobinę uczuć lub marzeń. Tylko nikomu nie mówcie, bo ja już dawno byłabym zabita, spalona na stosie i zastrzelona za emocje, które daje, za wyobraźnię, którą się dzieje. Mam prosto mówiąc nie łatwe życie, a jestem wielką optymistką. I sądzę, że optymiści powinni być najbardziej doceniani, bo napędzają dobrą energią innych do pracy, do nauki do wszystkiego co dobre. Dziwię się, że w dzisiejszych czasach człowiek pozytywny z nadprzyrodzonymi zdolnościami uważany jest za wariata, przecież to piękne.